Η Ανθή Θεοφυλίδου και η Ευγενία Σιγαλού στο ντουέτο «Full Moon»

Γράφει η Ιωάννα Κονδύλη

Τον Νοέµβριο οι µέρες διαρκώς µικραίνουν και οι νύχτες ολοένα και µεγαλώνουν. Έτσι, η σαγήνη της Σελήνης, λαµπρής ή και χλωµής, αυξάνει µυστηριακά. Μαγεύει τις αισθήσεις, απλώνει τις σκιές, ξεδιπλώνει τις επιθυµίες.

Στην Κόψη του Φεγγαριού είναι ο γενικός τίτλος µιας εξαιρετικής χορευτικής παράστασης που ανέβασε τον περασµένο Νοέµβριο στο θέατρο ∆ίπυλον το Χοροθέατρο της Νατάσσας Ζούκα, σε χορογραφία, σκηνογραφία και κοστούµια της ίδιας. Το έργο αποτελείται από τρία µέρη. Το πρώτο, «Στην Κόψη του Φεγγαριού», που δίνει και τον βασικό καµβά, ερµήνευσε µε ιδιαίτερη χάρη η ∆ήµητρα Αντωνάκη. Το δεύτερο, «Duende», απέδωσαν δύο χορευτές, η Ανθή Θεοφυλίδου και ο Alain Rivero, µε µουσική συνοδεία από τον Κώστα Γράµπα (yali-tambour). Στο τρίτο µέρος, «Full Moon», απολαύσαµε την Ανθή Θεοφυλίδου και την Ευγενία Σιγαλού, την Lamia Bedioui στο τραγούδι και τον Σολοµώντα Μπαρκή στα κρουστά.

Αριστερά: Η Ανθή Θεοφυλίδου και ο Alain Rivero στο ντουέτο «Duende» ∆εξιά: Η Ανθή Θεοφυλίδου και η Ευγενία Σιγαλού στο ντουέτο «Full Moon»

Ο ρόλος που αναγνωρίζεται αλλά και εκχωρείται στην ζωντανή µουσική δένει την µυστηριακή µαγεία του Φεγγαριού µε τις φωνές της µεσογειακής νύχτας. Υψηλές θερµοκρασίες, παθιασµένη ένταση και δροσερή θαλασσινή αύρα.
Τα κοστούµια είναι χάρτινα. Όπως εξηγεί η Νατάσσα Ζούκα, στην δουλειά της το κοστούµι δεν αντιµετωπίζεται σαν µέρος ντεφιλέ, ως ένα ρούχο που µένει, αλλά σαν µια προέκταση του σώµατος, ένα υλικό που διαπραγµατεύεται κανείς µαζί του, βρίσκει την αναπνοή του, την κίνησή του ― πράγµα δύσκολο, αλλά πολύ ενδιαφέρον.

Η ∆ήµητρα Αντωνάκη στο σόλο «Στην Κόψη του Φεγγαριού»

Το «Duende», τόσο ως δηµιουργική σύλληψη όσο και ως κινησιολογική σηµειολογία, είναι αριστουργηµατικό: µια χορογραφία δυνατή και πρωτότυπη, ζωντανό ερωτικό ανάγλυφο των κλασικών χρόνων, που µένει ανεξίτηλα χαραγµένο στην µνήµη του θεατή ― χορογραφία τελείως ξεχωριστή από πάµπολλες, συµπαθητικές µεν, πλην όµως κοινότοπες προσπάθειες απόδοσης του έρωτα στο πλαίσιο της ορχηστικής τέχνης. Άλλες παραστάσεις λησµονιούνται πάραυτα και άλλες συγχέονται απελπιστικά µε παρόµοιες εκδοχές τους. Το «Duende», µε το µπρίο, την τσαχπινιά και την φαντασία του, ενθουσιάζει. Αυτό που εντυπώνεται στην σκέψη ―στοιχείο το οποίο σχεδόν προκαλεί σε µια εποχή που αναδεικνύει την αντιπαλότητα µεταξύ των δύο φύλων, καταγράφει την σύγκρουση και προσπαθεί τεχνοκρατικά να ρυθµίσει τις συνέπειές της― είναι η θετική προσέγγιση της σχέσης άνδρα-γυναίκας.

Το αρχέγονο στοίχηµα ανάµεσα στην συν-ουσία και την εξ-ουσία µετατρέπεται σε παιγνίδι χαράς, όπου η αληθινή «ουσία» βρίσκεται στην αρµονική συνύπαρξη. Το αρχετυπικό σχήµα επιτυγχάνει ακροβατική ισορροπία ανάµεσα στην φυσική έλξη και την αρµονική συνεργασία, την εκρηκτική σύζευξη και την δηµιουργική έκρηξη. Ο άνδρας είναι υποστηρικτής και προστάτης της γυναίκας ως επιστέγασµα της γονιµότητας. Ο έρωτας είναι διαδικασία χαράς απαλλαγµένη από φροϋδικά άγχη. Από το πρόγραµµα της παράστασης αντιγράφουµε: «Το βάρος το ∆ικό µου, το βάρος του Άλλου, το βάρος του Κόσµου. Σπουδή στην τρυφερότητα. Το αρχέτυπο γονιµικό ταξίδι που συνεχίζει την ζωή. Ο ωραιότερος αυτοσχεδιασµός των ανθρώπων πάνω στην γη. Θετικό-Αρνητικό. Αρσενικό-Θηλυκό. ∆ύο».